A Letter From Keanu Reeves - Bölüm 7

Konferansın açılış töreni günü, Chen Wan, Zhao Shengge’nin isim levhasını veya kürsüdeki yerini göremedi.

Son yıllarda Zhao Shengge giderek daha gözlerden uzak bir yaşam sürüyordu. Etkinliklere katılırken bile üç kurala uyuyordu: konuşma yok, medyada görünme yok ve röportaj yok.

Finans gazetecileri ve medya profesyonelleri bu yazılı olmayan kuralı anlıyorlardı; katıldığı etkinliklerde bile kimse kameralarını veya mikrofonlarını ona doğrultmaya cesaret edemiyordu.

Mekan, kalın halılar ve sıcak tonlu avizelerle Roma tarzı dairesel bir yapıda tasarlanmış, ihtişam saçıyordu.

Bu konferans, yüksek güvenlik önlemleriyle son derece kalabalık bir katılımla gerçekleşti. Chen Wan, arka tarafta nispeten uzak ve göze çarpmayan bir koltuğa oturtuldu.

Odayı kısaca taradı ve Zhao Shengge’nin orada olmadığını doğruladı.

Güç ve nüfuz sahibi bir adam olan Zhao Shengge, öne çıkan yerlerde oturmaktan kaçınıyordu. Kalabalığın arasında saklanmayı tercih ederdi, yukarıdan her şeyi gören bir göz gibi, perde arkasından yöneten bir el gibi.

Ticaret odasının başkan yardımcısı, hafif aksanlı Mandarin diliyle, Körfez Bölgesi’nde pilot olarak uygulanacak birkaç tercihli politikayı sıraladı. Yenilikçileri bu fırsatları değerlendirmeye ve yeni bir çığır açmaya teşvik etti.

Her zaman dikkatli olan Chen Wan, birkaç önemli terimi hızla yakaladı ve bunları daha sonra ortaklarıyla analiz etmeyi planlayarak defterine not etti.

Ara tam yarım saat sürdü. Mekanın büyük bir bölümünü dolaşan Zhuo Zhixuan, Chen Wan ile sohbet etmek için arkaya geldi. Chen Wan’ın aksine, Zhuo Zhixuan’ın kendi önemli iş girişimleri yoktu ve sıkıcı konferansa sadece ailevi yükümlülükler nedeniyle katılıyordu.

Sinyal engellemesi nedeniyle telefonuna erişemeyen Zhuo, zorunlu bağlantı kesintisi saatlerinde neredeyse delirmişti.

“Gerçekten not mu alıyorsun?” Zhuo, Chen Wan’ın not defterindeki birkaç kelimeye göz attı ve gelişigüzel bir şekilde, “Bu politikanın uygulanmasını mı bekliyorsun? Doğrudan Shen Zongnian’a sorman daha iyi olur.” dedi.

Zhuo sesini biraz alçalttı. “Jieyu söz konusu olduğunda, ticaret odasının söz hakkı yok; orası Zhao’nun bölgesi.”

Doğrudan Zhao Shengge’ye yaklaşmak söz konusu bile değildi, ancak Shen Zongnian en azından bir köprü görevi görebilirdi.

“Gerek yok,” diye yanıtladı Chen Wan.

Zhuo açıkça, “Saf olma.” dedi.

Politikalar bir ölçüde kaynak akışını ve adaleti teşvik edebilirdi, ancak yavaş ilerliyorlardı. Gerçek faydalar çoktan en tepedekiler tarafından ele geçirilmiş, geriye kalan kırıntılar ise diğerlerinin mücadele etmesine bırakılmıştı.

Chen Wan çayından bir yudum aldı ama yine de başını salladı.

Zhuo Zhixuan hayal kırıklığıyla kıkırdadı. “Neden bu kadar inatçısın, Chen Wan?”

Zhuo, bazen Chen Wan’ı anlamakta zorlanıyordu. Chen Wan hırssız görünse de, sosyal çevrelerde ustalıkla hareket ediyordu. Ancak, manipülasyonda yetenekli olduğu söylenen biri için, çoğu zaman kestirme yollardan kaçınıyor ve işleri gereksiz yere kendisi için zorlaştırıyordu.

Çevrelerindeki birçok kişi, Tan Youming veya Shen Zongnian ile birkaç akşam yemeğine katıldıktan sonra, bu bağlantıları otoriteyi sergilemek için kullanırdı. Ama Chen Wan öyle değildi.

Chen Wan’ın fırsatları kaçırmasına sinirlenen Zhuo, artan bir öfkeyle konuştu: “En azından bir planın olabilir mi, Chen Wan?”

Her zaman iyi huylu olan Chen Wan, sadece gülümsedi ve sessiz kaldı.

Notlarını hızlıca gözden geçirip hata olmadığından emin olduktan sonra, umursamaz bir şekilde, “Benim için endişelenme,” diye yanıtladı.

“Ne yaptığımı biliyorum.”

Zhuo daha fazla tartışmanın mümkün olmadığını anladı. Chen Wan rahat görünse de, son derece kararlıydı ve bir kere aldığı kararlara her zaman sadık kalıyordu.

İki günlük konferans boyunca Zhao Shengge hiç görünmedi.

Belki de insan karşılaşmaları kısmen kader meselesidir—ama çaba daha büyük bir rol oynar. Fırsatlar hazırlıklı olanları destekler. Dokuz deneme başarısızlıkla sonuçlansa bile, onuncusu sonunda başarı getirecektir.

Chen Wan’ın “onuncu denemesi” bir müzayedede gerçekleşti, ancak uzaktan.

Zhao Shengge her zamanki gibi gizli kaldı, asla maiyetiyle seyahat etmezdi. Bugün, yanında asistanı bile yoktu—sadece kendisi, organizatörler tarafından hazırlanan en iyi koltukta oturuyordu.

Her bir izleme koltuğu, mahremiyeti sağlamak için birbirinden oldukça uzakta yerleştirilmişti.

Chen Wan, karanlık ve tenha bir köşede oturmuş, uzaktan gözlemliyordu. Geçmişe kıyasla, Zhao Shengge daha ölçülü görünüyordu.

Chen Wan onu gözlemlemekten her zaman zevk almıştı. Zhao’nun bacaklarını çaprazlayıp sandalyesine yaslanarak, katalogu gelişigüzel karıştırması, Chen Wan’a kayıtsız ama buyurgan bir aslanı hatırlatıyordu.

Loş ışık, profiline sakin bir silüet yansıtarak, sessiz bir yalnızlık ve yücelik havası veriyordu.

Zhao Shengge, Chen Wan’ın anılarından farklı görünüyordu. Tan Youming ve Shen Zongnian gibi ömür boyu dostları bile değişiklikleri fark etmeyebilir, ancak her ayrıntıya dikkat eden Chen Wan, gerçeğe çok yaklaştı:

Giderek daha otoriter hale gelen tavır ve kararlı eylemlerin ardında, hafif bir yorgunluk izi vardı.

Güç her zaman zincirlerle gelir.

Chen Wan için Zhao Shengge, fırtınalar karşısında boyun eğmeyen bir dağa benziyordu. Ancak en ufak bir yorgunluk belirtisi bile, vadide düşmüş bir yaprak gibi, çoğu kişi tarafından fark edilmiyordu. Sadece her gün dağın etrafında dönen kuşlar bunu hissedebiliyordu.

Yıllardır durmaksızın dönen bir kuş gibi Chen Wan, bu yükselen zirveye bakmaktan kendini alamadı.

Açık artırma henüz başlamamıştı bile, ancak yakındaki misafirlerin mırıltıları duyuluyordu.

“Finans binasının 78. katından atladı. Huajing Parkı’ndaki havuz kanla kırmızıya döndü. Birçok insan gördü.”

“Polis hızla geldi ve temizledi. Medyaya haber verilmesine izin verilmedi. Bayan Mai her gün ağlıyor ve hatta Minglong binasında protesto etti.”

“Sadece kötü borç değildi; Mai’nin dürüst olmaması, Hua ailesiyle dolandırıcılık ve iş birliği yapmaya çalışmasıydı. Sonunda… sabırları tükendi. Babasından bile daha sert davrandılar.”

“…Acımasız. Bir an engelli çocuklar için bağış imzalarken, bir sonraki an rakibini iflasa ve intihara sürüklüyor. Hayat ve ölüm bir anda değiş tokuş ediliyor.”

Adı geçmese de herkes içgüdüsel olarak kimden bahsettiklerini biliyordu.

Bir personel Zhao Shengge’nin masasına çay döktüğünde yakınlarda bir kargaşa çıktı. İnsanlar fark etmemiş gibi davranarak odadaki konuşmaları susturdu.

Chen Wan, Zhao’nun elini nazikçe kaldırıp sakin bir şekilde “Sorun değil” dediğini gördü. Sesi kibar ve sakindi.

Daha önce yapılan özel eleştiriler kulağına ulaşmış olsa bile, Chen Wan, Zhao Shengge’nin kızmayacağını düşündü.

Emreden tavrına rağmen, Zhao Shengge yaklaşılabilir biriydi—sıcak ama sert, güçlü ama baskıcı değil, saygılı ama sakin.

Ancak acımasızlığı tamamen başka bir konuydu.

Chen Wan, açık artırmada neyin satıldığına pek dikkat etmedi. Zhao Shengge’nin Ming Hanedanlığı dönemine ait Wanli mavi lotus vazosu satın aldığını biliyordu. Kimse onunla rekabet etmeye cesaret edememişti; tek bir teklif yeterli olmuştu.

Etkinlik sona erdiğinde, Zhao Shengge, tanınmış bir şehir yetkilisi olmasına rağmen boyu ve duruşu bakımından belirgin şekilde daha kısa olan orta yaşlı bir adamla birlikte ayrıldı.

Zhao az konuşup daha çok dinleyerek, ara sıra sohbet ettiler.

Açık artırmanın davetli listesi oldukça seçkin bir listeydi. Katılımcılar, Zhao’nun yanından geçerken, saygı göstermek için sadece “Bay Zhao,” diyerek selam veriyorlardı.

Chen Wan da aralarındaydı.

Sergi salonundan bir meslektaşıyla birlikte çıktı, Zhao Shengge’nin yanından kısa bir süre geçti, durmadı veya bakış alışverişinde bulunmadı.

Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Zhao onu ne fark etti ne de tanıdı.

Chen Wan, Tan Youming ve Zhuo Zhixuan ile olan bağlantıları sayesinde Zhao’nun da bulunduğu birçok akşam yemeğine katılmış olsa da, Zhao Shengge onun gibi önemsiz bir figürü asla hatırlamazdı.

Chen Wan bunun farkındaydı ve bunu umursamıyordu. Sonuçta, tanınmak hiçbir zaman onun amacı olmamıştı.

Çevirmen: dokuz